มัดลิฟต์: โปรไฟล์ร่อง, อัตราส่วน D/d, วัสดุขอบ และขีดจำกัดการสึกหรอ

มัดลิฟต์ที่สึกหรอไม่ค่อยประกาศตัวเอง โดยจะแสดงเป็นอันดับแรกเป็นการร้องเรียนเรื่องการขับขี่เมื่อลงจอดครั้งหนึ่ง เชือกที่พุ่งออกจากระดับ หรือรถที่ลื่นไถลเล็กน้อยระหว่างการทดสอบเบรกขณะไม่มีโหลด เมื่อร่องดูขัดเงาและเชือกอยู่ต่ำกว่าตอนส่งมอบ แรงดึงได้ลดลงแล้ว และเชือกก็ทำงานหนักกว่าที่ออกแบบไว้

ข้อสรุปแรก: ระบุและตรวจสอบมัดบนตัวเลขสามตัวและลักษณะนิสัยหนึ่งรายการ ได้แก่ อัตราส่วน D/d โปรไฟล์ร่อง วัสดุขอบล้อ และการวัดการสึกหรอของร่องในการบริการทุกปี ราคาและระยะเวลารอคอยสินค้ามีความสำคัญ แต่ก็ไม่ค่อยทำให้เกิดการโทรกลับ ทั้งสี่คนนั้นทำ

มัดเป็นข้อต่อเสียดทาน ไม่ใช่รอกยก

มัดทุกอันเป็นล้อที่มีร่อง แต่ทั้งสามประเภทที่พบในการติดตั้งแบบลากทั่วไปนั้นทำงานต่างกัน และทำให้เกิดความสับสนทำให้มีอะไหล่ผิดที่ไซต์งาน

• แรงดึงมัด — ยึดติดกับเครื่องจักรที่มีเกียร์หรือไม่มีเกียร์แล้วขับเคลื่อนด้วยมัน มันส่งแรงบิดไปยังเชือกผ่านการเสียดสีเพียงอย่างเดียว ความเร็วของเชือกเป็นไปตาม v = π × D × n / 60 โดยที่ D คือเส้นผ่านศูนย์กลางของระยะพิทช์ที่เส้นกึ่งกลางเชือก และ n คือรอบต่อนาทีของเครื่องจักร ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงเส้นผ่านศูนย์กลางไม่กี่มิลลิเมตรจึงกลายเป็นการเปลี่ยนแปลงที่วัดได้ของความเร็วของรถและการปรับระดับ
• ไดเวอร์เตอร์หรือมัดเบี่ยง — เปลี่ยนเส้นทางเชือก โดยปกติจะไม่มีแรงบิดในการขับเคลื่อน แต่ละอันจะเพิ่มการโค้งงอแบบย้อนกลับ และการโค้งแบบย้อนกลับคือสิ่งที่ทำให้เชือกมีอายุการใช้งานที่ล้า
• รอกคนขี้เกียจ — ใช้ในการไต่เชือกแบบ 2:1 และ 4:1 เพื่อเพิ่มความเร็วเชือกเป็นสองเท่าหรือสี่เท่า พวกมันรับภาระแต่ไม่มีการส่งแรงบิดของไดรฟ์

อัตราส่วนที่ต้องตรวจสอบก่อนคือ D/d เส้นผ่านศูนย์กลางพิตช์เหนือเส้นผ่านศูนย์กลางเชือกที่ระบุ EN 81-20 เชื่อมโยงเส้นผ่านศูนย์กลางมัดขั้นต่ำกับเส้นผ่านศูนย์กลางเชือกและโครงสร้างของเชือก และ D/d = 40 เป็นพื้นปกติสำหรับมัดแรงดึงในการปฏิบัติหน้าที่ผู้โดยสาร เมื่อหย่อนลงด้านล่าง ความเค้นดัดของเชือกจะไต่ขึ้นอย่างรวดเร็ว: เชือกสามารถผ่านการทดสอบการแตกหักได้และยังคงล้มเหลวในการให้บริการตั้งแต่เนิ่นๆ เนื่องจากสายไฟด้านนอกหัก

เรขาคณิตของร่องจะกำหนดอายุการใช้งานของเชือกก่อนที่วัสดุจะมีอายุการใช้งาน

โปรไฟล์สามแบบครอบคลุมงานการยึดเกาะส่วนใหญ่ และข้อดีข้อเสียจะเหมือนกันเสมอ: การยึดเกาะที่มากขึ้นหมายถึงอายุการใช้งานของเชือกที่น้อยลง

สภาพร่องมีความสำคัญมากกว่าประเภทร่อง เมื่อเชือกจมอยู่ใต้เบาะนั่งเดิม มุมสัมผัสจะเปลี่ยนไป เชือกจะรูปไข่และแรงดึงลดลง เครื่องจะชดเชยกระแสไฟที่มากขึ้น ขอบล้อร้อนขึ้น และการสึกหรอก็เร็วขึ้น

แนวคิดการติดต่อแบบมีคำแนะนำเดียวกันนี้ปรากฏอยู่นอกห้องเครื่อง ลูกกลิ้งโปรไฟล์รูปตัว V ของเราสำหรับโซ่ขั้นบันไดเลื่อนและระบบขับเคลื่อนได้รับการตัดเฉือนเพื่อยึดโซ่หรือเชือกไว้ในที่นั่งที่กำหนด แทนที่จะปล่อยให้ขี่บนหน้าแปลน ที่ ช่วงลูกกลิ้งบันไดเลื่อน แสดงครอบครัว

FKD-G514 ลูกกลิ้งบันไดเลื่อนรูปตัววีไนล่อน ลูกกลิ้งบันไดเลื่อนไนลอนรูปตัววีที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 80 มม. สูง 30 มม. และลูกปืน 6202 เหมาะสำหรับการสัมผัสแบบมีไกด์ในการใช้งานแบบขั้นบันไดและแบบขับเคลื่อน ดูผลิตภัณฑ์ →

เหล็กหล่อ เหล็ก หรือโพลีเมอร์: จับคู่ขอบล้อให้เข้ากับหน้าที่

วัสดุขอบจะกำหนดว่าร่องสามารถรับแรงกดได้มากเพียงใด เสียงที่เครื่องจักรทำ และวิธีการทำงานของมัดเมื่อเชือกเริ่มลื่น

• เหล็กหล่อสีเทา (HT250 / GG25) — ตัวเลือกเริ่มต้น เครื่องจักรนี้สะอาด เก็บรูปทรงร่อง ลดแรงสั่นสะเทือน และโดยปกติจะทำงานที่ 170–220 HB ซึ่งเหมาะกับแรงฉุดส่วนใหญ่จนถึงโหลดปานกลาง
• เหล็กเป็นก้อนกลม (เหนียว) — แรงดึงและแรงกระแทกที่สูงขึ้นสำหรับขอบล้อแบบบางและแรงกดของเชือกสูง
• เหล็ก — ขอบล้อแบบเชื่อมหรือแบบม้วนสำหรับเครื่องจักรไร้เกียร์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางขนาดใหญ่ งานหนัก และความเร็วสูง ต้องควบคุมความแข็งของร่องอย่างระมัดระวัง
• ขอบโพลีเมอร์หรือไนลอนบนแกนโลหะ — ประมาณหนึ่งในหกของความหนาแน่นของเหล็ก เงียบกว่า ปราศจากการกัดกร่อน และอ่อนโยนต่อเชือก ขีดจำกัดคือการสะสมความร้อน ความจุแรงดันต่ำ และการคืบของร่องเมื่อประเมินภาระของเชือกต่ำเกินไป พบได้ทั่วไปในลิฟต์วิลล่า บันไดเลื่อน และเครื่อง MRL ขนาดเล็ก

น้ำหนักมักเป็นตัวตัดสินงานในด้านการปรับปรุงให้ทันสมัย: ล้อขอบโพลีเมอร์บนดุมอะลูมิเนียมสามารถบรรทุกและติดตั้งโดยช่างเทคนิคเพียงคนเดียวโดยไม่ต้องเสริมเหล็กยึด การเทรดคือเพดานการยึดเกาะที่ต่ำกว่า ดังนั้นร่องจึงต้องวัดบ่อยขึ้นไม่ใช่น้อย มันเป็นเหตุผลเดียวกัน ล้อแกนอลูมิเนียมได้กลายเป็นมาตรฐานในการปฏิบัติหน้าที่บันไดเลื่อน .

FKD-G609 ล้อลูกกลิ้งบันไดเลื่อนอลูมิเนียมคอร์ ลูกกลิ้งบันไดเลื่อนแกนอะลูมิเนียมอัลลอยด์ขนาด 70 มม. x 50 มม. มีล้อที่เบากว่าสำหรับงานปรับปรุงใหม่ที่เกี่ยวข้องกับการขนย้ายและแท่นยึด ดูผลิตภัณฑ์ →

ความพอดี การวางแนว และความคลาดเคลื่อนที่ถูกข้ามไป

อายุการใช้งานมัดที่สั้นที่สุดที่เราถูกขอให้วินิจฉัยเริ่มต้นที่การติดตั้ง ไม่ใช่ที่โรงหล่อ

1. เจาะและพอดีกุญแจ รู H7 ที่มีประแจแบบขนานถือเป็นเรื่องปกติ แต่ตรวจสอบว่ามัดไม่โยกบนเพลาก่อนแรงบิดสุดท้าย มัดโยกสวมรูกุญแจและวิ่งออกจากระนาบภายในหนึ่งฤดูกาล
2. ลูกดิ่งและเครื่องบิน ตรวจสอบหน้ามัดด้วยไดอัลเกจหรือระดับความแม่นยำ คู่มือ OEM มักจะระบุขีดจำกัดไว้ที่ 0.5 มม. ต่อเมตร พลาดแล้วเชือกก็เดินเข้าร่องทุกเที่ยว
3. การปรับความตึงของเชือก วัดเชือกแต่ละเส้นแล้วนำมาให้อยู่ในระยะประมาณ 5% ความตึงที่ไม่เท่ากันจะทำให้ร่องสึกหรอไม่สม่ำเสมอ และปล่อยให้เชือกหย่อนหลุดออกไปภายใต้น้ำหนักบรรทุก
4. มุมของยานพาหนะและการจัดตำแหน่งร่อง เชือกจะต้องนั่งอยู่ในร่องที่ปลายทั้งสองด้านของการเคลื่อนที่โดยไม่ต้องสัมผัสหน้าแปลนหรือขี่ขอบขอบล้อ
5. เฝ้ากวาดล้าง. ตัวป้องกันเชือกไม่ควรสัมผัสขอบ และต้องมีพื้นที่ให้เชือกปักหลักลึกลงไปเมื่อร่องสึกหรอ

ปฏิบัติต่อสิ่งเหล่านั้นเสมือนเป็นเป้าหมายในโรงงาน และปล่อยให้คู่มือ OEM แทนที่เป้าหมายเหล่านั้น เมื่อมัดมีเสียงดังหรือเชือกกระโดดภายใต้น้ำหนักบรรทุก หนึ่งในห้าเชือกมักจะอยู่ข้างหลังเสมอ

สัญญาณการสึกหรอและจุดที่การเปลี่ยนจังหวะต้องตัดเฉือนใหม่

การสึกหรอของร่องสามารถวัดได้ เกจร่อง การอ่านค่าเส้นผ่านศูนย์กลางของเชือก และการตรวจสอบการหมุนหนีศูนย์ จะช่วยยุติข้อโต้แย้งส่วนใหญ่ว่ามัดเสร็จแล้วหรือไม่

การตัดเฉือนซ้ำเป็นการซ่อมแซมที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ต้องใช้งบประมาณเพียงครั้งเดียว การตัดทุกครั้งจะลดเส้นผ่านศูนย์กลางของระยะพิทช์ เปลี่ยนความเร็วของเชือก และขจัดชั้นที่แข็งที่สุดของพื้นผิวร่องออก หลังจากผ่านการทำความสะอาดหนึ่งหรือสองครั้ง ฟลีตส่วนใหญ่จะได้รับบริการที่ดีกว่าด้วยมัดใหม่ กฎการทิ้งด้านเชือกเป็นไปตามคำแนะนำทั่วไป ISO 4344 / EN 12385-6 ในขณะที่ขีดจำกัดด้านมัดจะมาจากคู่มือ OEM และเกจร่อง ไม่ใช่จากปฏิทิน

มัดลิฟต์: คำถามที่พบบ่อย